داوای قوڕەیش لە ئەبوتالب کە پێغەمبەر ﷺ لێیان دوور بخاتەوە

پێغەمبەری خوا ﷺ لە هەموو دۆخێکدا بانگی بۆ خوای گەورە دەکرد؛ شەو و ڕۆژ، نهێنی و ئاشکرا؛ هیچ شتێک لێی نەدەگەڕاندەوە. شوێنی خەڵکی دەکەوت لە کۆبوونەوە و مەحەفیل و وەرزەکان و شوێنەکانی حەج؛ هەر کەسێکی دەبینی لە ئازاد و کۆیلە، لاواز و بەهێز، دەوڵەمەند و هەژار بانگی دەکرد. کافری خێڵەکەی لە موشریکانی قوڕەیش دەستیان بەسەردا و بەسەر شوێنکەوتووانیدا سەپاند؛ تەنانەت لە سەختترین کەسەکان بەرامبەری مامی ئەبولەهەب و هاوسەرەکەی ئومجەمیل حەممالەتولحەتەب بوون — ئەروا کچی حەربی کوڕی ئومەییە خوشکی ئەبوسوفیان. مامی ئەبوتالب کوڕی عەبدولموتتەلیب میهرەبانی پێی دەکرد و چاکی پێ دەکرد و بەرگریی لێ دەکرد و دژی خێڵەکەی لەمەدا دەوەستا؛ هەرچەندە لەسەر ئایینی ئەوان بوو. بەردەوامبوونی لەسەر ئایینی خێڵەکەی لە حیکمەتی خوای گەورە بوو و لە پاراستنی کە بۆ پێغەمبەرەکەی دروستی کردبوو؛ چونکە ئەگەر ئەبوتالب موسڵمان بوایە لای موشریکانی قوڕەیش ڕێز و قسەی نەدەما و نەدەترسان و ڕێزیان لێ نەدەگرت. خاوەنانی سیرە دەگێڕنەوە کە قوڕەیش هاتنە لای ئەبوتالب و وتیان: «برازاکەت لە کۆبوونەوە و مزگەوتماندا ئازاری داوین، لێمانی دوور بخەرەوە». وتی: «ئەی عەقیل، بڕۆ محەممەدم بۆ بهێنە»؛ لە نیوەڕۆدا لە گەرمای سەختدا هێنا. کاتێک هاتە لایان وتی: «ئەم ئامۆزایانت دەڵێن لە کۆبوونەوە و مزگەوتیاندا ئازاریان دەدەیت؛ لە ئازاردانیان بوەستە». پێغەمبەری خوا ﷺ چاوی هەڵبڕی بۆ ئاسمان و فەرمووی: «ئەم خۆرە دەبینن؟» وتیان: «بەڵێ». فەرمووی: «من ناتوانم وازی لێ بهێنم زیاتر لەوەی کە بتوانن شەعلەیەک لێی هەڵبگرن». ئەبوتالب وتی: «سوێند بە خوا برازاکەم هەرگیز درۆی نەکردووە؛ بگەڕێنەوە».